Het NMBS verhaal..

Een post die wat uit de hand is gelopen..

Tja.. je post inderdaad beter niets uit frustratie. Wat iets onschuldig leek, draait uit op een ontplofte mailbox, niet te tellen berichten via messenger, een online bericht van zowel het Nieuwsblad als HLN en massa bezoekers op mijn blog. Totaal niet mijn bedoeling maar het heeft toch veel losgemaakt anders zou men het geen 4.719 maal delen.
Voor wie totaal niet weet waarover ik het heb of de post niet heeft gelezen, hierbij de link https://www.facebook.com/Mieneke/posts/10219163030332468

De meeste reacties zijn hartverwarmend, steunend en vol begrip. Sommige reacties op de site van HLN zijn echter bij het haar gegrepen. Dat ik misbruik maak van mijn situatie, beter de taxi neem, maar niet mijn hele hebben en houden moet meesleuren of dat ik in mijn situatie beter thuis blijf.
Ik kan hier een hele uitleg schrijven van wat er juist is gebeurd maar dat zal ook weer stof geven voor discussies en aannemingen. Dat de mensen van de NMBS niet horen koffers te sleuren, weet ik wel. Ik heb enkel gevraagd of er geen andere manier was om tot aan het perron te komen. Mijn koffer was zwaar, ja, vol met kleren en dergelijke voor een weekje weg van zowel mijn dochter als mezelf. De koffer zelf heeft 4 wieltjes, is gemakkelijk te verplaatsen en kon ik perfect meenemen. Enkel trappen zijn een ander verhaal en normaal hoef ik ook geen trappen te doen op dit traject. Had er enkel niet bij stil gestaan dat er sporadisch eens een trein op perron 3 vertrekt ipv 1 zoals gewoonlijk. Dat is mijn fout.

Had ik moeten zeggen dat ik ziek ben? Misschien wel. Na de eerste reactie heb ik het bewust niet gedaan. Medelijden wekken wou ik niet. En waarom zou het dan opeens wel mogelijk zijn? Neem ik de NMBS iets kwalijk? Nee hoor! Die mevrouw zelf? Misschien wat meer behulpzaamheid was welkom geweest. Reacties dat ze haar ontslag zou moeten krijgen, vind ik ook een brug te ver. Mezelf? Ik zou het nu anders hebben aangepakt. Een les voor een volgende keer.

Tussen de persoonlijk berichtjes, vooral veel mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Ook zij botsen soms tegen een muur van onbegrip. Je ziet niets aan hen maar toch leveren ze iedere dag een innerlijke strijd. Een therapie, welke dan ook, neemt veel weg van je lichaam. Dat op zich is al een workout die de ganse dag duurt en geen pauze neemt. Mijn dichtste vrienden hebben mij er al vaak op gewezen dat ik meer hulp moet vragen. Zolang ik het kan, doe ik het zelf. Soms tegen beter weten in. Als ik dan eens hulp vraag, is het omdat het echt wel nodig is.
De meeste mensen met een ziekte of beperking kunnen inschatten hoever ze kunnen gaan. Een wandeling, een feestje, een paar dagen weg,.. Waarom zouden we ons dat ontzeggen? Kijk maar naar de overleden gitarist van de ‘The Scaps’. Een weekje voor zijn overlijden staat hij nog te stralen op het podium van de ‘Mia’s’. Leven en genieten wanneer het kan! Dat is de boodschap en dat geldt voor iedereen!

Met de trein verplaats ik mij zeker nog. Een taxi komt er niet aan te pas. Een koffer meesleuren? Zeker! Moet toch ergens mijn kleren in kwijt. Een gefrustreerde post? Neen, waarschijnlijk niet al kan ik dat niet beloven 😉

Ik hoop gewoon dat, uit deze hele ophef, mensen elkaar wat meer gaan helpen. Zomaar, zonder verplichting, zonder uitleg, in welke situatie dan ook. 💛💛

Dank je aan alle mensen die mij een berichtje hebben gestuurd. Doet goed om zoveel steun te krijgen! Aan alle mensen die hetzelfde meemaken: veel moed en kracht! 

Wat alle vrienschapsverzoeken op FB betreft. Vorig jaar heb ik mijn profiel drastisch laten krimpen en enkel bekenden, vrienden en familie staan er nog in. Ik zou dit graag zo houden. Ik hoop dat jullie dit begrijpen. Instagram laat ik wel toe. 👍🏼

Een gedachte over “Het NMBS verhaal..

Voeg uw reactie toe

  1. Lieve Mieke ..ken jou wel niet persoonlijk..maar is moedig van jou ..en heb je blog gelezen …jij bent een sterke vrouw..ja weet het …misschien zal je denken ..iedereen zegt het ..maar heb ook reeds van eind 2012 borstkanker gehad….borstsparend …drie jaar later een melanoom op mijn voet …hebben ze verwijderd..2maal ..want zat heel diep.
    Deze keer met uitzaaiingen naar de schildwachtklier en lymfeklieren. Terug operatie ..fase vier .
    Heb een jaar gesukkeld met vocht ..telkens naar ziekenhuis om het vocht uit te trekken. Drie a vier maal per dag …de verzorging moeten langskomen.
    Eindelijk goed nieuws dat mijn borstkanker genezen was volgens mijn gynaecoloog…toen ik eind 2018 onder Petscan ging en terug hervallen was van borstkanker en met uitzaaiingen naar de longen.
    Terug een grote klap voor mij en mijn gezin. Nu van Oktober elke maand naar dagziekenhuis…bloedafname..uurtje wachten op de resultaten..dan bij de oncoloog..mijn hormoonspuiten en Chemo in tabletten. Voel me tot nu toe goed …al moet ik de bijwerkingen erbij nemen.
    Gisteren de 30april terug onder scanner geweest en vrijdag naar oncoloog voor de resultaten.
    Ben bang…maar moet erdoor…Hopelijk is alles goed .
    Mijn leven is ook totaal veranderd en de angst blijft .
    Mieke ..weet wat jij ook meemaakt en ben eens opgelucht alles eens van me af te schrijven.
    Wens jou ook nog veel moed en sterkte.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: