De vraag : Voor wie en voor wat?

Met de zomer die is begonnen had ik een leuke blog in gedachten maar deze vraag blijft in mijn gedachten rond hangen. Beste wat ik dan kan doen, is het even neerpennen. 

De toestand van een lotgenote waar ik regelmatig contact mee heb, is op een korte tijd veel verergerd. We zaten zowat op dezelfde lijn qua therapie en issues. Het was even schrikken en het zet je weer met je voeten op de grond. Ze heeft ondertussen een hersenoperatie achter de rug, nu bestralingen en daarna terug op de remmers die ze super slecht verdraagt. Op zo’n moment denk je weer eens wat verder en vooral aan de vraag voor wie en wat moeten we dit ondergaan? Tot waar ga je?

Iedereen denkt wel eens aan hoe je zou reageren als je een ziekte zou hebben of vooral aan het verouderen. Aan de dingen die je dan wel en niet zou willen ondergaan. Geef mij maar een spuitje als ik zus of zo ben, zeggen ze. Toch verleg je altijd je grenzen als je ziek bent of verouderd. Soms omdat je dit zelf wilt en niet wil opgeven maar vooral voor je omgeving.
Als ik soms luidop die vraag stel, krijg ik meestal het antwoord : voor jezelf, voor je kids, familie en vrienden. Ik denk dat het moeilijk zou zijn om te zeggen tegen iedereen, hier stopt het. Moeten we alles ondergaan omdat de mensen rondom ons niet klaar zijn om ons los te laten? Mogen we zo egoïstisch zijn?

Als ik naar het rusthuis ga, waar mijn opa is, vraag ik mij af of die mensen dat vroeger ook zouden gezegd hebben. Velen daar zijn aan het ‘wachten’ tot het eindigt en takelen ondertussen verder af. Zouden ze daarvoor getekend hebben toen ze nog ‘goed’ waren? Waarschijnlijk niet en toch zijn ze op zo’n punt.

Soms heb ik het gevoel dat het voor mij ook wel goed is geweest eens de resistentie van de targeted therapy zou optreden. Dan is het vooral een rekken van en met momenten zie ik er voor mezelf het nut niet van in. Begrijp me niet verkeerd. Er zijn veel goede momenten maar het is zwaar en het wordt alleen maar zwaarder. Je leeft ook meer en meer in een bubbel. Veel nieuwe mensen leer je niet kennen en je oude vriendenkring wordt kleiner. Je leven wordt ook een vorm van ‘wachten op’, waarin je niet teveel meer mag verwachten. Net zoals bij de oudere mensen in het rusthuis.
Je bent veel alleen want het is niet zo dat er hier dagelijks of zelfs wekelijks iemand staat. In het begin van je ziekte krijg je veel steun en bezoekjes. Na verloop van tijd wordt dit alsmaar minder. Iedereen zegt: geniet er maar van en doe wat je wilt doen. De vraag daar is niet dat je dat niet wil, de vraag is met wie? Tijd hebben voor is al zo’n moeilijk iets. Mensen gaan ervan uit dat, als je een goede periode hebt, het niet nodig is om er te zijn. Niets is minder waar. Net wanneer je je ‘goed’ voelt, voel je je nog meer verloren omdat je dan nog meer beseft dat je er grotendeels alleen voor staat. Ik ben wel iemand die gerust op mijn eentje kan zijn maar toch.. Op het eind van de dag kruip je alleen in je bed en stel je je die vraag wel eens. Voor wie en voor wat?
Veel mensen die ziek zijn, getrouwd of niet, voelen zich ook zo. Dat heb ik ondervonden aan alle berichten die ik kreeg ivm het NMBS verhaal. Daarom, maak tijd! Maak de herinneringen wanneer het kan. Achteraf hoor je dan.. ‘had ik maar.. ‘. Tja.. wat zeg je dan?

Het klinkt nu misschien allemaal wel hard en er zijn ook veel mensen die zich dagelijks inzetten voor zieken en oudere mensen. Die alles doen om het hen zo goed en makkelijk mogelijk te maken. Toch kan je je gedachten niet altijd stil leggen en gaat dit allemaal door je hoofd.
Voor alle duidelijkheid, ongelukkig of eenzaam voel ik mij niet. Ik ben best tevreden met mijn leven en probeer er het beste van te maken. Er zijn vele momenten dat ik kan genieten maar ‘gelukkig zijn’ kan je het ook niet noemen.

Nu.. Genoeg zelfbeklag 😉 Niet dat dit iets zou veranderen aan de gedachten of de vraag tot waar ik zou gaan in deze ziekte. Hoe vaak ik ook denk van tot daar ga ik, ben ik bijna zeker dat, als er zo’n moment is, ik niet weet wat ik zou doen en net zoals mijn lotgenote het wel weer allemaal zal ondergaan.
Voor wie? Voor mezelf waarschijnlijk niet. Voor mijn omgeving ook niet. Een super grote impact op hun leven zou dit niet hebben . Gemis wel, daar ben ik zeker van maar zij nemen de draad wel vlug weer op. Hier kan ik wel egoïstisch zijn. De enigen waarvoor ik dit niet kan zijn, is voor mijn kids. Voor hen doe ik het.
Voor wat? Ze zijn te jong om al zonder hun mama door het leven te moeten gaan. Zij hebben mijn liefde en die houvast nodig en zij zijn op hun beurt mijn houvast 🙂

7 gedachten over “De vraag : Voor wie en voor wat?

Voeg uw reactie toe

  1. Hallo Mieke, ik begrijp perfect wat je bedoelt met voor wie en hoe ver wil (of kan ik gaan). Nu de zomer weer begonnen is, komt bij mij de herinnering aan mijn man nog veel feller terug naar boven dan in de loop van het jaar. Op 25/7/2016 verloor ik mijn Wim na een korte (4maanden) en helse strijd tegen melanoomkanker. Voor hij ziek werd zei hij ook altijd dat het voor hem mocht stoppen als hij bepaalde dingen niet meer zou kunnen, maar toen hij ziek werd, verlegde hij telkens opnieuw zijn grenzen. De drang om te leven was veel te groot en had nog zoveel plannen. Hij wou nog zo graag, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor mij. Hij vond het verschrikkelijk dat hij mij zou achterlaten, zeker omdat we beide nog maar begin de veertig waren en we nog een heel leven voor ons hadden. Uiteindelijk koos hij na een week in de palliatieve instelling om een einde te maken aan al het leed. Hij kon de pijn niet meer aan en voelde zich elke dag verder wegglijden. Uiteindelijk was ik wel blij dat hij zelf die beslissing heeft genomen en dat ik, noch zijn uitgeputte lichaam hierover moest beslissen.

    Ik besef dat het inzettend moeilijk voor je moet zijn en je continu in een tweestrijd zit. Je vraagt je wellicht voortdurend af voor wie je het doet en komt uiteindelijk steeds terug bij het antwoord dat je kids diegenen zijn die je overeind houden en voor wie je tot het uiterste wil gaan.

    Gelukkig hadden we steeds de ingesteldheid dat je vandaag moet leven en niet morgen. Ik denk dat we het uiterste uit de kan hebben gehaald en we hebben dan ook heel intens geleefd. Samen onze job opgeven om te gaan reizen, bewust geen kinderen om echt te kunnen genieten van elke dag, kortom wij hebben geen moment spijt gehad. Op de momenten waarop we weer een nieuwe reis hadden gepland, kregen we vaak jaloerse opmerkingen, maar toen Wim overleed zei iedereen dat ik blij mocht zijn dat we het toch maar allemaal gedaan hadden. Ja, we moeten vandaag leven en niet morgen, maar het is niet evident.

    Ook het gemis neemt niet echt af, integendeel. Gelukkig ben ik goed omringd door fijne vrienden en familie, maar ‘s avonds als ik mijn bed kruip denk ik nog zo vaak aan hoe het was en hoe het nooit meer zal zijn. Niets is nog hetzelfde of zal ooit nog hetzelfde worden.

    Moest je graag eens willen praten of wat gezelschap hebben om iets leuk te doen, of gewoon om wat gedachten uit wisselen bij een tasje koffie, laat het me gerust weten en dan kom ik wel eens af.

    Lieve groetjes en heel veel moed en sterkte!

    Anja

    Like

    1. Hallo Anja,
      Dank je voor je berichtje. Het is idd vandaag dat je moet leven. We stellen allemaal veel te veel uit en de tijd staat niet stil.
      Blij te lezen dat je nog zoveel hebt kunnen doen met je man. De steun die je allebei aan elkaar hadden, kan je zo aflezen in je berichtje. Dat is iets wat ik vooral mis.
      Dat tasje koffie klinkt heel aantrekkelijk en moeten we eens inplannen.
      Groetjes Mieke

      Like

      1. Hey Mieke,

        Ook wij stellen ons die vraag..maar dan niet voor mij. Mijn zus heeft ondertussen al bijna drie jaar maligne melanoom, ondertussen met uitzaaiingen in hersenen, en romp. Opereren wordt niet meer gedaan, zij heeft bestralingen gekregen, en medicijnen voor epilepsie tegen te houden. Ondertussen heeft zij al enkele immunotherapiën gekregen, en so far so good…
        Zij ziet er ook redelijk goed uit, waardoor mensen denken dat het allemaal zo erg niet zal zijn. Niemand ziet echter de vermoeidheid, de bang die diep vanbinnen zit. En zoals je zegt: het wachten. Wachten op, ja op wat? We weten dat het niet goedkomt, alleen weten we niet wanneer, en hoe? Ook haar papieren zijn in orde gemaakt, maar wanneer is de moment dat je zegt: genoeg geweest? Het houdt op..
        Ook voor ons, wij krijgen wel psychologische hulp, en dat helpt, maar toch..eens die mevrouw buiten is, malen de gedachten weer in je hoofd! Zoals zij het zegt is het echt: jullie zijn al twee jaar afscheid aan het nemen, al twee jaar aan het rouwen, en dit vreet aan een mens.

        Begrijp me niet verkeerd: ik ben zo blij dat ze er nog is, en dat mag nog heeeel lang zo blijven, maar het maakt er alles allemaal niet zo simpel op. We doen verder, we regelen alles, zodat zij de rust in haar hoofd vindt.

        ik wens je nog heel veel moed, mooie zachte dagen, en vooral genieten van alles.

        groet,
        Karin

        Liked by 1 persoon

      2. Hallo Karin,
        Dank je,
        Wat de psychologe zegt klopt idd wel. Zelf neem je ook ergens afscheid van dingen. Hier is het meeste ook geregeld en je denkt aan dingen waar iemand anders van onze leeftijd niet aan denkt. Deze week nog foto’s zitten uitzoeken voor de uitvaart. Is zo surrealistisch soms. En zoals je zegt, als je er dan nog redelijk goed uit ziet, begrijpen mensen niet waarom je je daar al mee bezig moet houden.
        Ik hoop dat je zus nog even goed blijft op de immunotherapie en dat jullie nog vele fijne herinneringen kunnen maken.
        Groetjes

        Like

  2. Hey Mieke, ik begrijp je goed …. de 3 lotgenoten met wie ik de klinische studie deed zijn 1 voor 1 gestorven… ik heb het er heel moeilijk mee gehad. ( en nog altijd) Ik zal ze nooit vergeten en hebben een speciaal plaatsje in mijn hart….
    Inderdaad je “vrienden” staan er allemaal voor je in het begin maar met de tijd zie je bijna niemand meer, ze denken van het is niet zo erg want ze “leeft” toch nog en op FB staan leuke foto’s ….
    Ik voel me ook eenzaam maar langs de andere kant heb ik geen behoefte aan veel mensen rond mij, ik ben het liefst alleen in mijn eigen wereld.
    Ik dacht vroeger ook van ik wil niet wachten tot… maar eens je zo ziek bent ben je precies in overlevingsmodus…. je bent zo sterk, je houdt je vast aan dat klein beetje hoop, zeker voor je kinderen
    Veel moed gewenst xxxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: