Kaal koppie

Als de dokters je zeggen dat je je haar zal verliezen, is dit als vrouw zijnde een zware dopper.
Iedereen zegt wel : ‘het is maar je haar’, ‘het groeit wel terug’, ‘als het je maar geneest’ ,.. je maakt jezelf dat ook wel ergens wijs maar toch…

Als Chloé op een morgen naast mij staat in de badkamer en ik mijn haar kam, ziet ze dat het met hopen blijft plakken aan de borstel. De lavabo ligt ondertussen ook vol. Tot nu toe was het een beetje uitgevallen maar niet zo erg. Is ze geschokt? Neen, ik denk het niet. Ze trekt eens haar wenkbrauwen op en zegt dan domweg : ‘mama, het is tijd dat je naar de kapper gaat om je pruik.’ ‘Ja..’ zeg ik. ‘Staat op het programma voor deze voormiddag’. Ze lacht en geeft nog de opmerking dat ik dan tegen vanavond een ‘kaal koppie’ ga hebben.

Het valt me op hoe flexibel en meegaand kinderen zijn. Ik verbaas me dagelijks in mijn kleine spruit. Hoe spontaan en open ze omgaat met het feit dat haar mama kanker heeft.
In het begin probeer je ze wel af te schermen voor al het slechte nieuws. Je gaat naar een andere kamer als de telefoon gaat, je begint over iets anders als ze in de kamer komt of zegt dat het allemaal wel goed komt. Maar is dat wel ok om ze zo af te schermen? Voor iedereen zal het wel anders zijn maar de ervaring leert dat het uiteindelijk beter is wel over de ziekte te praten. Kinderen merken hoe dan ook dat er iets ernstigs aan de hand is. Ze zien en horen veel meer dan je denkt. Als ze niet weten wat er gaande is en er wordt hun niets verteld, zoeken ze zelf een verklaring voor alles wat ze zien, horen en voelen. Kinderen hebben een rijke fantasie en die verbeelding kan hen extra bang maken. Als mijn psychologe dit in een van onze eerste sessie zegt, ben ik ook niet overtuigd maar ondertussen weet ik beter.

Iemand had me verteld dat zijn mama gestorven is aan kanker toen hij 12 jaar was. Het ergste aan alles vond hij dat niemand erover had gepraat. Alles was voor hem verborgen gehouden. De klap was zoveel groter en hij had nog tal van vragen die nooit zijn beantwoord. Nog iemand anders vertelde mij dat de kinderen het niet wisten en ze de deur van de badkamer sloot zodat de kinderen niet zouden zien dat de mama kaal was geworden. Ik kan begrijpen dat je daar niet klaar voor bent, want je kinderen dit vertellen is niet makkelijk. Persoonlijk wil ik dat ze het ervaren zoals het is en dat ze hun in dit proces niet uitgesloten voelen.
Chloé heb ik tekenfilmpjes getoond die mooi uitleggen wat kanker is en hoe bestralingen te werk gaan. Op internet staan verschillende filmpjes hiervoor. Al haar andere vragen probeer ik zo goed mogelijk uit te leggen zonder teveel details of moeilijke woorden te gebruiken.

Bij de kapper is het even slikken maar eigenlijk is het ook een opluchting. De laatste dagen was het beginnen uitvallen en dit was emotioneel voor mij veel moeilijker dan het feit dat ze het bij de kapper afscheren. De pruik zit me super en je ziet het niet echt. We kiezen nog 3 mutsjes. Eentje om mee te slapen en 2 leuke om thuis mee rond te lopen zodat ik niet constant de pruik op moet.
Als Chloé savonds thuis komt, wil ze alles zien. De mutsjes zet ze zelf ook even op en de pruik moet er ook aan geloven. Als ze mijn ‘kaal koppie’ ziet, schiet ze in een lach. Tja.. we lachen even samen en doen er wat zot over. Mijn vlecht, dat ze er bij de kapper hebben afgeknipt, stoppen we in haar ‘mama doos’. Deze gaat ze bewaren om later aan haar kinderen te kunnen tonen. Even later komt ze me nog zeggen dat ze me niet wou uitlachen maar dat ze het gewoon grappig vond. Het is toch zo’n lieve meid 😊.

Grote broer daarentegen staat niet te trappelen om mij zo te zien en ik begrijp hem.
Het ‘kaal koppie’ is voor mij ook wel heel confronterend. Door de hoge dosis cortisone ben ik wat opgezwollen in mijn gezicht en als ik in de spiegel kijk zie ik mezelf niet meer.
Ook de stempel die je instant opgedrukt krijgt. In de voorbije (bijna) 2 jaar, zag je niet dat ik kanker had. Ik kon zo de straat overlopen zonder dat er mensen naar je kijken met een blik vol medelijden. Blikken dat je ook liever niet hebt want zoals al gezegd, de kanker definieert niet wie ik ben. Nu is er iets veranderd of toch in mijn hoofd. Iedereen zegt wel dat ik er nog altijd ‘goed’ uitzie maar het ‘kaal koppie’ heeft toch een serieuze impact..

6 gedachten over “Kaal koppie

Voeg uw reactie toe

  1. Lieve Mieke , ik volg je blog en heb zelf ook in de periode gezeten waar je nu in zit .Namelijk een kaal kopje 😉 . Is intussen twaalf jaar geleden , maar als ik je berichtje hier lees , dan komen de herinneringen zo terug en wil die hier eventjes met je delen omdat je jezelf mss ook in herkent . Het moment dat ze zeggen dat het 100% vaststaat dat je al je haar zal verliezen , dan is het eventjes slikken . Maar ik heb heel vlug de knop omgedraaid en het positieve naar voor laten komen . Veel tijd om na te denken had ik niet , het was alsof ik op een rollercoaster zat . Dus word je beetje geleefd op dat moment hé . Toen ik thuiskwam van het ziekenhuis met een pruikje mee om eens te passen , weet ik nog heel goed dat we toen eens goed hebben gelachen . Je moet weten dat mijn zoon toen 7 jaar was .Kreeg ik zo’n pruikje mee , precies voor een engeltje voor in de boetprocessie . Zie je het voor je ? :-). Dan hebben we het om beurt eens opgezet , wat een hilarisch moment . Nee zo’n pruik wordt het zeker niet , maar dat ik een pruik zou nemen stond dan wel vast .Maar hoe begin je daar aan hé . Op dat moment heb je nog al je haren , en dan moet je pruikjes gaan passen . Op zich is dat vlot verlopen en al vlug wist ik wat het ging worden . Tot het moment daar kwam . Eerst werd mijn haar tot op enkele milimeters geknipt om dan met de tondeuse alles af te scheren . Dat op zich vond ik best heftig , maar dan zette ze mijn pruikje op , direct een goed gevoel . Hier en daar nog wat bijgeknipt en klaar om naar buiten te gaan . Terug een raar gevoel , wat zullen de mensen kijken . Maar nee hoor , niemand die het ziet . Leuk . Nu nog naar huis en dan …. . Hoe zal mijn zoontje reageren , heb wel direct alles klaar en duidelijk uitgelegd wat er ging gebeuren . Daarmee was hij voorbereid en was de schok niet echt groot . Tuurlijk blijft het een raar gezicht als je mama daar staat met een kaal kopje , maar ook dat went . Het grappige vond ik dat ik kon zeggen dat ik mijn haar in de lavabo kon wassen en buiten eens goed kon gaan uitschudden . En voor enkele maanden geen bad hair day meer ! Nee , opstaan , eens je pruikje mooi opschudden op je kopje en klaar is kees . Eventjes niet alle dagen je haar moeten wassen en in model drogen ( want dat moest ik anders iedere dag doen ) . Dat vond ik dan het voordeel van de pruik . Waar ik dan wel weer bang voor was , als het hard waaide mijn pruikje zou wegwaaien . Ik ging iedere dag mijn zoontje van school halen , maar het kon daar heel hard waaien . Ik had toen wel de neiging om mijn pruik vast te houden ( wat op zich wel een raar zicht moet zijn geweest ) . En weet ook nog heel goed dat mijn zoontje toen zei ” mama , je moet geen schrik hebben hoor , als hij wegwaait dan loop ik er wel achter ” . Zoals je zelf in je blog zet , het is bewonderenswaardig hoe flexibel kinderen kunnen zijn , grappig en meelevend . Gelukkig is hij nooit weggewaaid .En s’ nachts sliep ik met een mutsje , want in de winter is het dan toch wel frisjes zonder haar . Anders sta je daar niet bij stil ,maar nu spreek je van ondervinding . Op zich heb ikzelf geen traan gelaten omdat ik mijn haren kwijt was , maar ieder gaat daar op zijn manier mee om .Het idee dat mijn haren gingen terugkomen gaf me een gerust gevoel . Als ik niet naar buiten moest , dan liep ik thuis wel veel rond met een mutsje , niets moet . Doen waar je je goed bij voelt . Je mag best wel eens de time out knop indrukken . Gelukkig duurde het nog een eindje vooraleer mijn wenkbrauwen en wimpers uitvielen . Ook hier bestaan er middeltjes voor zodat het niet teveel opvalt . Intussen kwamen de eerste haartjes ( of liever gezegd de donsjes ) terug piepen . Je kon ze bij wijze van spreken zien groeien . Zo vlug gaat het . En binnen de kortste keren heb je al een hip kort kapseltje . Ook dat was een nieuwe stap . Want er komt wel een moment dat het pruikje minder goed past omdat je haren terug groeien . Dan is het wel eventjes nadenken wat je gaat doen . Maar zoals ik hier heb gelezen bij jou , ga je je pruikje ophouden tot je terug wat langer haar hebt . Ik kreeg wel het advies om de pruik met regenwater te wassen ofwel gedistilleerd water . Heb toen grote flessen van 5 liter gaan kopen in Frankrijk , wat daar goedkoper is . Vond het dat wel waard , want een pruikje is niet goedkoop he . Mijn pruikje zit nu mooi opgeborgen in zijn doos en is nog in perfecte staat . Je hebt al veel doorstaan Mieke , en ben ervan overtuigd dat je ook deze periode met veel kracht zal doorstaan .Van mij krijg je al een dikke duim omhoog . Liefs Kathy

    Liked by 1 persoon

    1. Hallo Kathy,
      Dank je voor je berichtje! Ik herken er idd veel in. De opmerking van je zoontje, dat hij wel achter de pruik zou lopen, zou mijn dochter zeker ook zeggen. Met mijn pruik voel ik mij ook heel op mijn gemak en het verbaast me dat ik de mutsjes meer draag dan ik had verwacht. Het is gewoon een zware periode nu (mijn opties qua behandelingen, slinken zienderogen) en weet niet wat hierna komt. het kaal kopje herinnert mij er iedere dag wel aan en dat begint wel wat meer door te wegen. Toch blijven we positief en genieten van alles 😊
      Groetjes Mieke

      Like

  2. Hey Mieke, het moet heel confronterend zijn dat haar verlies …. het is niet zomaar “ haar” maar een deel van he vrouwelijkheid …. die cortisone is ook niet gemakkelijk, ik heb 4 jaar met 25kg extra rond gelopen door de cortisone.
    Je bent een sterke vrouw hoor!
    Wat je dochter betreft is het beter “ open “te zijn over de situatie, de mijne was pas 2 jaar toen het bij mij begon maar heeft er een trauma van opgelopen, ze wordt nu gevolgd door een psychiater voor ernstige angststoornissen, ze is er van overtuigd dat ik ga sterven en we hebben een heel close band want ik was alleen met haar toen ik kanker had….
    zeker nu ik chronisch ziek blijf is het moeilijk om voor haar dat hoofdstuk af te sluiten.
    Veel sterkte, ik denk veel aan je hoor!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: